le petit nicolas

Que tal? Aínda que precisei máis tempo do que nos deran nun principio, quero dicir que puiden facer a miña páxina web- portafolios, por fin!. Sangue, suor e bágoas, pero aí está, na páxina da USC. Se mo chegan a dicir hai pouco tempo non o cría nin eu. Pero, como todo, é cuestión de insistir, e insistir… e fun eu soa a que o fixen e refixen ata conseguir que estivese como eu quería. Xa me pasaron todos os males. A impresión de inutilidade que sentes cando non saen as cousas quedou atrás. E tiña que dicilo. Tamén vin que algunhas compañeiras e compañeiros o manifestaban ao rematar. E é certo que se necesita expresar, pois o sentimento supera a mera satisfacción do traballo feito. Cando algo ten especial dificultade, o remate ten un aire de festa, mesmo de felicidade absoluta, de comuñón co cosmos…non sei, dá gusto. Comemos o mundo? va que si?

O tempo foi pasando e esta experiencia se acaba. Dá pena, porque son moitas horas compartidas, aínda que sexa virtualmente, cos compañeiros, e tamén moitas as cousas que aprendemos ó longo destes meses, cousas sobre o mundo das Tecnoloxías da Información e do Coñecemento que nin sabiamos que existían. Agora parece que estamos un pouco máis no mundo, que sabemos por onde nos movemos, e o que é máis importante, por onde temos que movernos de aquí en diante.

Non puiden noutra ocasión citar o blog do cole das prácticas

http://www.escoladebrens.blogspot.com/Aquí está , aínda que foi unha pena non ter escrito apenas nada. Non tiñamos o permiso para as fotos, e agora cos exames do 1º cuatrimestre, non volvín contactar coa titora para ver se lle dabamos contidos. De todos modos, está feito, cousa que me alegra moito, porque o cole non ten páxina web, e fun eu quen animei a crear o blog. Tivemos que pedir axuda, pero aí está. Para o futuro (esperemos que próximo).

Saúdos a todas/os e ata pronto.

O primeiro que me vén á cabeza é a frase “Teruel existe” coa que unha plataforma cidadá reivindicaba hai uns anos maior atención ás súas necesidades. Pois agora que vin a reportaxe sobre Ariño (Teruel) dáme a impresión de que están tomando en serio isto de existir no mundo, sobre todo no das novas tecnoloxías. Onte en Informe Semanal vin que os nenos da escola de Ariño (escola rural) hai cinco anos que cambiaron o material escolar tradicional polo ordenador portátil. Na reportaxe víanse os alumnos na clase con cadanseu ordenador, facendo exercicios, vendo películas no encerado dixital sobre o corpo humano e tamén creando textos en inglés que despois tiñan que ler os compañeiros, etc…Interesantísimo. Dicíase tamén que a idea ao principio causou reticencias e medos por parte das familias, polo que tiveron que facer “escolas de pais” para poñelos ao día no uso básico destas tecnoloxías e poder entender o que fan os fillos. Creo entender que foi Bill Gates o que donou os “tablets PC” cos que traballan. Tempo despois, vando o éxito do proxecto, o propio goberno de Aragón encargouse de dotar outros moitos centros con estas novas tecnoloxías.

A min pareceume unha forma estupenda de metodoloxía ensino-aprendizaxe. Foi un claro exemplo de todo o que levamos debatido na clase de NNTT, cos seus pros, fomenta a autonomía persoal do alumno fronte a aprendizaxe, o mestre é un guía, non un mero transmisor de coñecementos… e os problemas que tamén apuntabamos: dicía un mestre que aínda faltan recursos, máis apoio institucional a este tipo de docencia…que o profesor aquí ten que traballar máis…

Tamén se viu un fragmento do encontro de catro alumnos de Ariño con Bill Gates, e foi el quen invitou a estes alumnos a ir a Berlín para facer unha demostración internacional das súas habilidades. Enfín, un gran camiño que temos diante de nós e que está esperándonos.

Como non dou subido o blog á Web, aproveito para comentar unha nova do xornal da USC que podedes atopar con data de hoxe (02-02-08) que fala do acto de clausura dun curso para docentes portugueses, que ademais de aprender español, tratou sobre a acción  eTwinning. Está moi interesante para nós,  futuros profes de lingua estranxeira, sobre todo, porque se trata dunha iniciativa da Unión Europea para promover a irmandade entre dous ou máis centros da UE a través de Internet, co que se incentivan o uso das TICs ademais da dimensión europea da educación e do traballo colaborativo.

A irmandade entre centros europeos xa se vén facendo a través de distintos proxectos europeos, pero este ten a novidade de utilizar as Tics como medio máis importante de comunicación. Teño moita curiosidade por ver como se leva a cabo isto, pois creo que ten moitísima utilidade para os alumnos de idiomas, xa que se pode estar en contacto con outros alumnos estranxeiros , compartir e aprender moitas cousas sen ter que desplazarse (que tamén está moi ben pero ás veces non é posible por motivos económicos, persoais…)  Algo disto xa o suxerimos o noso grupo  nas conclusións do 1º traballo que fixemos para a asignatura de NNTT, e que, si dou atopado a forma de colgalo, poderedes atopar na miña web.

Podédelos atopar facendo clic aquí

Aquí estamos  de novo. Imos seguir contando experiencias.

E xa sabedes por que. Como non conseguín escribir nada despois da foto da entrada anterior, pois tiven que abrir unha nova. Para o próximo ano voulles pedir aos reis magos uns cursos de “aparatos tecnolóxicos” a ver si fun boa e mo conceden.

Vale, só quería dicir que é unha mágoa que non poidamos ver os nenos das prácticas o día da volta das vacacións. Seguro que veñen contentísimos cos xoguetes novos!

De todos modos teño que volver de visita porque quedei coa miña titora en que despois que pasara o festival, pasaríalles aos pais uns papeis para que asinen o consentimento e así poder publicar fotos dos alumnos no blog que creamos as dúas (con un pouco de axuda, claro) para falar do cole e das actividades complementarias, que fan moitísimas no curso.

Hai uns días quedei sorprendida cos alumnos de educación infantil por algo que ten que ver co uso do ordenador. Xa comentara nos foros que os alumnos deste nivel utilizan un software de práctica e exercitación como reforzo aos contidos que aprenden na aula por medio doutros recursos, e isto está moi condicionado polo feito de que aínda non saben ler, o que impide o uso doutro tipo de software.

Esta vez sucedeu que, despois de acabar os alumnos das primeiras quendas de xogar no ordenador, aínda faltaban uns minutos para saír ao recreo, polo que a profesora decidiu que xogasen coa plastilina mentres o resto dos nenos ían pasando polos ordenadores (hai tres nunha aula de 14 alumnos). Cal foi a miña sorpresa cando notei que case todos collían o rato e apresuradamente realizaban o xogo, para rapidamente volvelo soltar preguntando se podían ir coller plastilina tamén. Xa non lles interesaba nada do que aparecía na pantalla, só estaban pendentes de que quedasen bólas de plastilina para eles.

Recoñezo que non souben como interpretalo. Quedei un pouco pasmada. Eu que pensaba que por ser alumnos dun colexio de ámbito rural, con menor posibilidade de acceso ás nntt que nas cidades , estarían encantados con estes recursos… Poden ser varias as explicacións. Quizais lles resulte máis creativo facer cousas coa plasti que relacionar figuras ou situacións na pantalla… Ou ben é que xa están fartos de pantallas, cousa que me parece moi ben, porque iso significa que os nenos do rural xa están tan postos nas Tics coma os urbanos.

Realmente absorbente o traballo de mestre, de mestra. Non sabe un ata que punto se pode implicar ata que non o vive. As expectativas antes de empezar son variadas, só se sabe que se van facer prácticas escolares, contactar con alumnos doutros profesores,  iso está aí e ti vas…. Pero que pronto cambia todo. Atopas A ESCOLA. Non é unha cousa que ti vas observar, como un bicho para estudar no museo de ciencias. Ë A VIDA, con maiúsculas. Xente , persoas, coas que tratas a diario e que  de pronto forman parte da túa vida. E queres que aprendan, que estean felices, que saiban cousas, todo a un tempo… Xa non podes desconectar.