Marta Vázquez Torre

A nivel profesional considérome unha persoa traballadora, tenaz e entusiasta, este último adxectivo esixe o requisito de que se brinden as circunstancias necesarias para espertar o meu interese e motivación.

Una reflexión compartida acerca del trabajo en red

Trabajo en red

En la sesión del pasado miércoles se manifestaba la necesidad de que la tarea de asesoramiento contase con el conjunto de la comunidad educativa, entendiendo que se debía hacer partícipes, no sólo a los integrantes del centro educativo (profesorado, alumnado, departamento de orientación o equipo directivo), sino que comenzamos a percatarnos de la necesidad de involucrar en este proceso a todos aquellos colectivos del contexto cuya participación, colaboración y opinión contasen como elementos de relevancia dentro de las iniciativas de cambio, transformación e innovación que en el conjunto de la enseñanza necesitan ponerse en marcha. Parece obvio que una tarea de tal dimensión y complejidad no puede abordarse de forma unilateral, sino que sólo la unión, el diálogo, el debate, la comprensión, el consenso, la negociación,...lo pueden hacer caminar, crecer y hacerse realidad.

Comentarios

  • PAULA ALBORÉS DIOS

    Estou totalmente de acordo contigo Marta, aínda que primeiramente dicirche que gracias por ir informando dos comentarios ou tarefas levadas a cabo na clase, como é o presente caso, xa que eu non podo asistir á mesma.

    Dicir que é esencial a colaboración entre todos os membros da comunidade educativa para que o resultado obtido sexa moito máis fructifero. Dentro dos cales considero que se debe atopar a familia no seu conxunto, e que xunto coa colaboración dos restantes membros deden axudar para conseguir o pleno desenvolvemento do neno. Trátase de que a familia non delege todo o peso da educación sobre o centro, senón que debe ser ela a que tome conciencia do seu gran papel no día a día na educación do seu fillo. Así, poderase iniciar a colaboración e o traballo en cadena ou en rede, como ti dis. Xa que teño visto casos nos que esta se negaba a colaborar, e entón o proceso de traballo que se debía iniciar na escola non se producía. Se esta non daba a súa autorización para que os profesionais da educación tomasen cartas en determinado asunto e chegar a resolución satisfactoria do mesmo, non se avanza. Ou pode ser que moitas familias non queiran ver determinados problemas na evolución dos seus fillos en relación coa educación? Ou é que ningún neno ten problemas, e entón para qué a figura do orientador ou asesor?

  • Marta Vázquez Torre

    Ola Paula

    Graciñas, primeiramente, por participar e aportar a túa opinión.

    Está claro que o primeiro que se debe dar é vontade, vontade por parte de todos. A familia xoga, coma ti ben dis, un papel fundamental, o seu papel, a súa involucración é imprescindible e necesaria, son insustituibles. Así o deben entender, e supoño, que o asesoramento tería unha parte importante nesta tarefa. Unha figura que tratase de acercar a ambas partes (docentes e familias) co fin de prestarlles a axuda precisa en cada caso, para que pouco a pouco se fose entrando nesa precisa colaboración, nesa necesidade de cooperación e asimilación da responsabilidade que a cadaquén lle toca: á familia como principais educadores, aos docentes como ensinantes (no sentido amplo do termo), ao centro como comunidade, ao entorno como contexto onde se desenvolve o neno/a,...É unha labor conxunta na que ningunha das partes se debe desentender, do contrario rómpese a rede, con ela as unións e tamén a súa finalidade (núcleo de toda a actuación): a atención ao alumnado, obxectivo fundamental de todas as actuacións, de todas as tarefas emprendidas e hacia o que debemos virar todos os esforzos. Pero certo é que a realidade se impón de forma complexa, que non sempre se logra o que se desexa e que non podemos esperar que as persoas actúen da maneira que tiñamos pensado. Aínda así sempre debemos tratar de avanzar, de dar pequenos pasos que se acaban por converter noutros máis grandes,  avanzar, pouco a pouco, retroceder ás veces, pero sempre mantendo a mirada ao frente, hacia o noso interese, que sempre será en beneficio dos nenos/as. Tendo esto claro, non lograremos conseguir todo o planeado, pero seguro que logramos facer moito máis do que pensamos.