Unha nova ferramenta educativa: mundo virtual 3D!

O pasado mércores atopei un artigo no que me explicaban o que é a ferramenta Second life, un mundo virtual en 3D, na que o usuario pode dar vida a unha versión dixital de si mesmo e que tivo o seu momento de maior auxe no ano 2008. Nunca antes escoitara o nome desta ferramenta, pero si que escoitara bastante falar dos mundos virtuais en 3D, por iso parei un momento a lelo con atención. Polo que lin é moi coñecido e ten moita repercusión na actualidade. O que máis me chamou a atención é que ten moitas posibilidades educativas, aínda que desgraciadamente son pouco coñecidas. Por iso animo a que lea a miña reflexión e apunte o nome desta ferramenta.

Chamáronme a atención as noticias e artigos que lin acerca deste tema, polas ferramentas de RA (realidade aumentada) que vimos nesta materia, xa que me pareceron moi interesantes e de moita utilidade no meu futuro como docente.

Ten moitas vantaxes en Educación. Estas plataformas son comunidades online que simulan un entorno que pode estar inspirado ou non na realidade virtual, e no que os usuarios poden interactuar entre eles e co resto de elementos virtuais en tempo real. Estes usuarios o que fan é tomar o control do seu personaxe e pode por exemplo: camiñar polo espazo, falar cos outros usuarios e crear obxectos ou salas de conversas.

Volvendo as súas vantaxes, ten moitas á hora de aplicalo en Educación. Esta ferramenta ten un carácter inmediato polo que a aprendizaxe é similar ao se se produce na educación presencial. Isto é así xa que dinamiza e mellora enormemente a experiencia do estudante de e-learning. A parte disto, tamén ten outros aspectos positivos con respecto á educación a distancia máis convencional como a sensación de presencialidade, xa que accédese á plataforma nunha interface que simula o entorno físico, no que o usuario observa e no que móvese en primeira persoa. Outro trazo é a dimensión social, na que a interacción en tempo real permite a resposta inmediata do docente ás cuestións do estudante, de maneira moi similar ao modo presencial. Podo destacar que nos artigos que lin din que funciona igual de ben para os traballos en equipo e en colaboración. Por outra banda, ten outra característica, a da gamificación*, a cal permite crear actividades lúdicas en grupo, baseadas sempre nuns coñecementos adquiridos previamente, conseguindo desta forma que o aprendizaxe sexa máis significativo.

Atopei noticias relacionadas con este mundo 3D, e lin que fai uns meses presentouse á comunidade educativa The Education District, o primeiro mundo virtual creado en España e pensado especificamente para servir de apoio ao sector da educación e do e-learning. Trátase dun novo espazo centrado na aprendizaxe 100% colaborativo, e que fomenta o reforzo do contido aprendido mediante a gamificación.

 

Varios centros de todo o mundo xa o están poñendo en práctica, polo que aquí propóñovos:

  • Despois de ler a miña reflexión, que vos pareceu esta ferramenta? Gustaríavos ter esta plataforma a vosa disposición como mestres/as, creedes que pode valervos para aprender e ensinar dunha maneira nova, diferente e innovadora?

        A min si que me gustaría, a verdade e que encantaríame poder empregala na miña aula, obviamente enfocada a         nenos xa entre 6 e 7 anos.

 

Aquí vos deixo o enlace desta plataforma: http://secondlife.com/

__________________________________________________________________________________________________________________________________________

* Gamificación ou ludificación: é o emprego de mecánicas de xogo en contornos e aplicacións non lúdicas có fin de potenciar a motivación, a concentración, o esforzo, a lealdade e outros valores positivos comúns a todos os xogos. Trátase dunha nova e poderosa estratexia para influír e motivar a grupos de persoas. Son técnicas que se empregan para animar ás persoas a realizar tarefas que normalmente considéranse aburridas, nestas outórgase ós usuarios, como recompensa a logros nos seus desempeños, premios denominados “badges” o “insignias.

 

Respuestas

  • Por Beatriz Martinez

    Que interesante! Leyendo esta noticia me acordé de aquella famosa serie Física o química, que seguro que muchos de vosotros recordais y habeis visto. A pesar de no acordarme exactamente de como surgió ese proyecto, me acuerdo de que habían creado una plataforma así de su instituto y que los propios personajes aparecían reflejados en ella. Todos los que hayais visto la serie, os imaginareis como acabó aquel proyectos, con muchos escándalos ya que los personajes de la serie sentían lo que les pasaba a aquellos personajes de ficción en sus propias carnes.

    Siguiendo en esta línea, y con respecto a tu pregunta acerca de si creemos interesante introducirla en el aula, pues me parece que puede se le puede dar un uso muy interesante. Y por qué no, trabajar con ella valores y la necesidad de respeto hacia nuestros compañeros, la resolución de conflictos y sin duda, la empatía. Los alumnos podrían verse reflejados desde fuera y a través de la reflexión en el aula, darnos cuenta de muchos de estos aspectos.

    También me parece muy interesante para lograr un aprendizaje significativo, es decir, proponer retos que se amolden a los objetivos que deseamos cumplir en nuestro aula, dentro de la plataforma, ya que estoy segura de que se convertiría en un proyecto muy interesante a través de este recurso.

    Le encuentro muchos usos, y todos ellos muy interesante. Sobre todo me parece interesante destacar que es un recurso a través del cual podemos trabajar muchos aspectos, a través de las TIC, pero teniendo unos objetivos muy claros y no usándolas por usar.

    Como bien dices tu, creo que para Educación Infantil quizá fuese un poco más difícil, pero por el hecho de que los alumnos aprendiesen a manejarla. Aunque nunca debemos dudar de hasta donde pueden llegar, porque seguramente nos sorprenderíamos. Pero sin duda, para Educación Primaria o Secundaria me parece un recurso muy atractivo.

    ¡Muy interesante Alba!