Asesoramento curricular a centros e profesores

Asesoramento curricular a centros e profesores

Asesoramento curricular a centros e profesores

¿Cómo hacer que haya un clima de confianza en la tríada escuela, familia, profesor?

¿Cómo hacer que haya un clima de confianza en la tríada escuela, familia, profesor?

Iniciado por Enalia Álvarez Iglesias Respuestas (4)

Teniendo en cuenta la sociedad en la que estamos inmersos/as, y su ritmo acelerado, existen aspectos que progresivamente están perdiendo su valor en función de la dedicación temporal que requieren o en detrimento de otros intereses que ocupan las reflexiones sociales. Uno de estos aspectos es la relación entre escuela y familia, o más concretamente entre padres y profesores.

Es evidente que la relación entre unos y otros, salvo pequeñas excepciones, se ha deteriorado hasta el punto en el que llegan incluso a atacarse.

En estas circunstancias, cabe preguntarse hasta que punto la falta de relación o el tipo de esta influye en las prácticas educativas, tomando como ejemplo la situación debatida en el aula sobre el control de esfínteres y la intervención o no de los trabajadores del colegio, creo que es importante valorar como las familias han perdido la confianza en la institución y sus empleados (que al fin y al cabo, están con sus hijos dias tras días, muchas horas), y como trabajadores e institución parecen estar a la defensiva con respecto a las primeras.

Por ello, os planteo la siguiente pregunta: ¿Qué se podría hacer para recuperar un clima de confianza entre escuela y familias? ¿Cómo desarrollar un proyecto común en el qué se aunen fuerzas en favor de la educación de los niños, dejando al margen las diferencias y haciendo hincapié en objetivos comunes?

Creo que sería interesante debartir sobre esto, puesto que una vez inmersos en un centro, la intervención en este aspecto, puede ahorrar muchas otras prácticas subyacentes al mismo.

Respuestas

  • Por Milena Villar Varela

    Nosé como podría llevarse a cabo eso que dices, pero realmente hay que hacer algo, ya que de lo contrario, los más perjudicados van a ser nuestros niños y niñas.

    En mi opinión, creo que debería llegarse a un consenso entre padres y profesores, a través de reuniones periódicas o títorias, por ejemplo, que lleven a los primeros a incluírse en la comunidad educativa. Debemos concienciar a los padres de que son un agente más de la comunidad educativa, y que su trabajo colaborativo con los profesores/as conllevará a una mejora en la calidad del proceso educativo. Sólo así podríamos establecer un clima de confianza entre ambos colectivos, requisito indispensable para poder llevar a cabo algún tipo de proyecto común.

  • Por Patricia Da Silva Nieto

    Gustaríame deixar aquí unha serie de ideas que me parecen importantes a reflexionar. Paréceme esencial a necesidade de relación moi estreita entre as familias e a escola. Sin embargo, considero que este problema de falta de comunicación e desconfianza deberíamos deternos a reflexionar. Desde o meu punto de vista considero que se trata dun problema da sociedade en xeral. Ata un tempo atrás o prestixio do profesorado era moi elevado, ata tal punto que era tomada máis en conta a información que lle proporcionase un profesor ou profesora a unha familia, que mesmo os seus propios fillos e fillas a uns proxenitores. Sen embargo, na actualidade, segundo moitos estudios a situación dase a inversa. E neste punto eu pregúntome, ¿A qué se debe esa situación? ¿Qué motivos foron os que desencadearon a ruptura desa relación estreita entre familia e escola?

    Considero, tamén, que neste sentido os medios de comunicación social contribuiron en gran medida a que esta situación se dera, e se fose desprestixiando a figura do/a profesor/a. É certo que as necesidades que se plantexan na actualidade van máis alá da transmisión de contidos, pero iso non significa que todas as funcións sociais que se lle adxudican á escola sean única e exclusivamente competencia súa, é máis, e responsabilizarse só á escola do fracaso neste gran e ambicioso cometido. Nesta labor é a sociedade que ten que contribuir á labor educativa, pois todos sabemos que a escola como institución precisa do seu entorno no que está contextualizado, e á inversa.

    Polo tanto, eu considero que o primordial sería mudar ese desprestixio da figura do profesorado co que todo iso implica (expectativas baixas do alumnado co profesorado, desmotivación e burnout no profesorado, entre outros aspectos). Sen embargo, creo que non sabería como levar a cabo actuacións máis concretas nun centro. O único que considero que sería importante é que as familias coñecesen de forma directa a labor directa que levan a cabo os profesores e as profesoras, pois en moitas ocasións a falta de información, unha información parcialmente errónea ou demasiado xeralista, e guiarse por estereotipos contribúen a desvalorización. Eu creo que así, como sinala Milena, podemos chegar a conseguir ese clima de confianza entre ambos colectivos, para o logro de poñer en marcha proxectos compartidos e sentidos por ambos colectivos.

    Creo Enalia que é un pouco difícil deixar a un lado esas diferencias, cando falamos de que son colectivos que soen estar enfrontados, polo tanto, sería máis adecuado poñer sobre a mesa esas diferencias, sacar á luz eses posibles "conflictos" para así coñecer a visión do outro e os seus argumentos. Só escoitando aos demais podemos entender a outra persoa, e desa maneira percatarnos que o diálogo é chave.

    Por último, quixera sinalar que na escola o profesorado non é o único responsable do fracaso e éxito do alumnado. Ademais de profesores e profesoras, nun centro existen outros profesionais tamén implicados no proceso educativo e, igualmente ás familias e á sociedade (coas súas inmensas posibilidades educativas) ten responsabiliades.  É máis, debemos evitar refuxiarnos nesa visión pesimista da realidade para non seguir adiante. En ocasións en clase sinalouse a idea da necesidade dunha educación de calidade, é certo que non acadamos realmente unha educación para todos/as e con todos/as e de calidade como se quixera. Pero non esquezamos que melloramos nesa materia, e hai que ter en conta o progreso non só o punto actual.

  • Por Raquel Viña Molinos

    Actualmente atopámonos nun momento no que as relacións familia e escola se atopan moi deterioradas. Como mestra, penso que as familias deixan reacaer demasiada responsabilidade sobre a escola, e lle estan atribuíndo moitas das funcións que son propias da familia (quizais por falta de tempo debido a motivos laborais, quizais por comodidade,...) e a e escola reprocha a familia o abandono destas funcións (cada vez hai máis problemas co alumnado derivados do ambiente no que está inmerso e da situación familiar: escasez de normas, excesiva permisividade, desatención, cambios bruscos de estado de ánimo...). Pero o certo é que con reproches de uns a outros non se consigue nada, o que hai é que iniciar un traballo en común, onde escola e familia traballen na mesma liña, se non, nada ten sentido.

    A  miña experiencia dime que a medida que se avanza no sistema educativo, co paso de un nivel educativo a outro, as relacións vanse empobrecendo. En infantil as relacións familia e escola adoitan ser moi boas, os pais están moi pendientes, implícanse nas actividades,... a medida que o neno/a medra, e vai a avanzando nos cursos de primaria, o contacto é moito menor. En secundaria, este xa é nulo prácticamente, sabendo de casos nos que os pais non asisten ás titorías pola vergoña que lles da que os profesores lle falen mal do seu fillo (algo  que non me colle na cabeza.)

    Forma parte da responsabilidade dos mestres loitar porque a relación entre a familia e a escola non vaia a menos, e para iso contamos con varias canles:

    -Son moi importantes as reunións informativas a nivel grupo: a máis importante e a de principio de curso, xa que nela é donde se sentan as bases para que a familia vaia collendo confianza en nós: nela debe explicarse a organización do curso, facer a presentación dos mestres, explicar a forma de traballo en aula, aclarár dúbidas iniciais,... e logo debería facerse, polo menos,  unha ao trimestre, para informar do desenvolvemento do curso.

    -Tamén son importantes as titorías, a nivel individual, contando con unha hora semanal para atender a aquelas familias que o soliciten.

    -Ademáis desto é importante invitar ás familias a participar en actividades no colexio: tanto en actividades a nivel aula ou centro: vir a contar un conto, explicar o seu traballo, realizar experimentos cos nenos, facer xornadas de protas abertas,  invitalos a festivais, maratóns de lecturas, ...

    -Outras actividades poden ser propostas desde o colexio para ser feitas en casa e que participe toda a familia: libro viaxeiro, préstamo de libros, mochilas viaxeiras, elaboración de mascotas, decoración de cabazas no samaín, recollida de historias tradicionais na casa,...A veces, simplemente con pedir material da casa (material de refugallo, por exemplo) , estamos implicando a familia nas actividades da escola.

    -Debese lembrar tamén que outras das vías da participación da familia no ámbito escolar e a través das asociacións de pais e nais e do consello escolar, por eso se debe fomentar a implicación das mesmas neste eido, xa que cada vez existen máis casos de colexios sen ANPAS e de consellos escolares nos que prácticamente non hai representación dos pais. debido á que estes non se presentan ás eleccións para o mesmo.

     

     

  • Por silvia

    Retomando este tema, me gustaría compartir con vosotros un documento sobre la familia como agente socializador en el centro educativo. Podreis verlo en los archivos subidos.

    Saludos