Raquel Souto López

Soy una persona que actualmente se está formando para llegar a ser una futura psicopedagoga y que con anterioridad estuvo en la titulación de Educación Infantil puesto que me gustaría dedicarme al ámbito de la educación.

Historial

Páxina 8.: Revisión

Páxina 8.

Última actualización de en Raquel Souto López

DIFERENZAS E SIMILITUDES ENTRE ASESORAMENTO E ORIENTACIÓN.

Hoxe na clase explicouse un cadro onde se mostran as diferenzas existentes entre a orientación e o asesoramento en relación a diversos aspectos como son os seguintes:

 

 

ORIENTACIÓN

ASESORAMENTO

ORIXE

Guidance, Counselling.

Support adviser.

PRÁCTICA

Directa: con estudantes.

Indirecta: con profesores u outros membros da   comunidade educativa.

PODER

Asimetría.

Horizontalidade, profesionais co mesmo estatus.

COMUNICACIÓN

Unidireccional.

Bidireccional.

META

Resolución de problemas.

Capacitación asesores/asesorados.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Trala exposición de dito cadro, chegou se á conclusión de que as dúas prácticas son cada vez más converxentes, aínda que existen diferenzas significativas entre elas, as dúas se atopan ligadas á axuda e á posibilidade de desenvolvemento.

Para seguir comentando o tema das diferenzas e semellanzas existentes entre a orientación e o asesoramento, podemos empregar o texto subido con anterioridade “La confluencia del asesoramiento y la orientación como prácticas de apoyo (María Mar Rodríguez Romero)”.

Nel establécense os lazos de parentesco entre ambas prácticas, os rasgos distintivos, as afinidades e discrepancias …

En primeiro lugar e centrándonos nos lazos de parentesco pódese sinalar que tanto a labor de asesoramento como a de orientación poden ser consideradas prácticas de apoio posto que xurdiron co pretexto de axudar e mellorar diversas accións dedicadas á ensinanza e á aprendizaxe entre outros aspectos. Este aspecto está relacionado coa aparición das prácticas de apoio en relación ó xurdimento da escolarización de masas.

Por outro lado, entre os ragos distintivos atopámonos cos seguintes:

-       A orientación: aparece ligada co guidance. É unha labor enfocada cara asuntos profesionais aínda que con posterioridade tamén se corresponde co counselling que inclúe xunto con asuntos académicos, o tratamento de problemas persoais. Desta maneira pódese dicir que a orientación é considerada como unha estratexia de detección, tratamento e/ou prevención de problemas moi variados que repercuten na aprendizaxe e ensinanza ou que mellorarían a vida dos estudantes ou dos clientes que precisen dita axuda. Esta práctica é levada a cabo por un profesional da educación, o cal se relaciona directamente co suxeito que presenta o problema. Outro punto importante é que o orientador se relaciona con suxeitos en desvantaxe en comparación con el, é dicir, existe unha situación de xerarquía e diferenza de estatus entre o orientador e o orientado, tendo o primeiro maiores coñecementos e poder que o segundo. Por outro lado, é conveniente destacar que a orientación é unha práctica que ten unhas estratexias e ferramentas delimitadas.

-       Asesoramento: esta práctica procede de termos como consultation, adviser … que fan referencia á reflexión en relación con consellos, recomendacións ou suxerenzas levados a cabo a partir da interacción con outros suxeitos que non padecen o problema que da lugar á petición de axuda ou apoio. Desta forma apréciase como neste caso o trato do asesor/a e o asesorado/a é de maneira indirecta, entre os membros da comunidade educativa ou persoal que pretenda mellorar a situación dos clientes comunicándose co profesorado para resolver os seus problemas profesionais. Ademais, cómpre sinalar que as relacións existentes entre eles é de horizontalidade, é dicir, o persoal non mostra diferenzas de estatus nin de poder polo que o trato é de igual a igual.

Finalmente entre os rasgos característicos do asesoramento podemos atoparnos cos seguinte(Rodríguez Romero, 1996) :

  • É un servizo indirecto que recae sobre o profesional que trata coa clientela e non directamente sobre esta.
  • É unha interacción ou comunicación bidireccional dedicada á axuda.
  • Non limita a capacidade de elección e decisión do asesorado/a.
  • Prodúcese entre profesionais do mesmo estatus, sen diferenzas de posición e poder.
  • Os participantes poden ser individuos, grupos ou institucións.
  • Trátanse asuntos e problemas procedentes da práctica profesional.
  • Trabállase sobre a base de acordos negociados.
  • A resolución do problema vai acompañada da capacitación para enfrontarse con éxito a problemas similares.

Entre as discrepancias existentes pódese dicir que a forma na que o profesorado participa no asesoramento é a diferenza principal en relación coa orientación. Isto é mentres que a desigualdade entre o orientador e os estudantes é salientable, a existente entre o profesorado e os axentes de apoio non é tan considerable.  Así unicamente o asesoramento é a práctica a través da cal o asesor ten que tratar como igual ó profesorado.

Por outro lado, atopámonos con que o asesoramento é unha práctica menos neta que a orientación, posto que xurdiu da relación con outras labores implicadas co trato directo co profesorado como a formación permanente, a innovación educativa …

En canto ás afinidades entre ambos campos, é conveniente destacar que tanto o asesoramento como a orientación manteñen un compromiso coas labores de axuda, apoio, mellora … Outra coincidencia é que ambas son labores relacionadas co coñecemento experto, é dicir, existe o dominio por parte do experto sobre un campo determinado do saber.