3. Outros temas de interese

3. Outros temas de interese

Última actualización de en Eva Barbazán

José Antonio Marina: biografía e opinión.

 

O pasado día 12 de decembro citouse na clase a José Antonio Marina e propúxenme investigar un pouco máis sobre él. Este, nace o 1 de xullo de 1939 en Toledo. Dedica toda a súa vida á escritura, a pedagoxía e a filosofía xa que é catedrático de filosofía no instituto madrileño de La Cabrera, Doutor Honoris Causa pola Universidade Politécnica de Valencia, ademais de conferenciante. Estudou filosofía na Universidade Complutense de Madrid, fundou varias revistas e grupos teatrais.

Paralelamente á súa labor ensaística, Marina encóntrase comprometido co proxecto de impulsar unha "movilización educativa", cuxo propósito é involucrar a toda a sociedade española na tarefa de mellorar a educación mediante un cambio cultural que aproveite a preocupación, a xenerosidade, a enerxía e o talento de miles de persoas dispostas a colaborar.

Como vemos, un home cheo de inquedanzas e propostas para un mundo cheo de obstáculos coma o noso. Pois ben, o día 23 de novembro, o xornal Público.es realizoulle unha entrevista para saber que opina Marina acerca das reformas socioeducativas. Despois de leer a nova publicada, quédome cunhas cantas ideas principais de especial importancia:

- Necesidade de creación dun Centro de Estudios en Innovación e Dinámicas Educativas: para promover a reflexión en torno ás novas necesidades educativas, analizar as tendencias pedagóxicas que potencien a calidade e a educación integral no contexto da ensinanza non universitaria, e dar cobertura, coherencia e notoriedade ás accións de innovación educativa que poidan contribuir a unha mellora da educación.

- Tasa moi alta de abandono e fracaso escolar: que se melloraría cunha boa xestión educativa, formando ben aos profesores e aos directores dos centro, restablecendo as relacións entre a escola e a familia e explicando ben á sociedade que a educación é cousa de todos. 

Falta dunha cultura de participación na escola e os consellos escolares non funcionaron coa eficacia desexable: conseguir unha maior participación dos pais porque fortalecen a escola. Os pais teñen que colaborar cos equipos directivos porque estos foron demasiado débiles no sistema educativo español público.

- Unha escola que sexa capaz de aprender: nunha escola non so aprenden os alumnos, senón que tamén o fan os profesores. De ser flexible e áxil para poder acercarnos máis aos alumnos e desta forma, comprenser as súas necesidades

- As avaliacións como parte do proxecto educativo, non como mecanismo de control: preparar aos alumnos para que desenvolvan o seu potencial educativos, non para que pasen unha proba.

- O aumento dun 20% no número de alumnos por clase afecta moi negativamente á calidade educativa: hai que atender á diversidade, ás necesidades dos alumnos e as súas individualidades. Con máis alumnos por clase, esta tarefa dificultase moito.

Vistas as conclusións máis destacables, incido especialmente no tratado moitas veces neste blog: a LOMCE. E é así que se di no artículo do Progreso que "Wert vive en un país irreal". Despois de revisar o anteproxecto da LOMCE, Marina conclúe en que Wert non sabe o que sucede exactamente no ámbito da educación. Quizais debería adentrarse un pouco máis na realidade educativa para ver que a súa aplicación e desmesurada e, como dixo Marina anteriormente, irreal.

 

 

Fontes:

http://www.publico.es/espana/446278/jose-antonio-marina-wert-vive-en-un-pais-irreal

http://es.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_Antonio_Marina

http://www.superpadres.com/proyecto-superpadres/jose-antonio-marina/

http://www.ceide-fsm.com/quienes-somos/

 

Practicum II

A continuación, comento un pouco o que estamos a realizar este ano no Practum II de Pedagoxía.

Dende o pasado día 1 de outubro, unhas compañeiras e máis eu comezamos o noso Practicum de Pedagoxía na Aula Hospitalaria do CHUS. Dúas de nós xa realizáramos alí as prácticas do curso pasado, e polo tanto, xa coñecíamos o que alí se está a facer. Pero este ano deberíamos desenvolver o proxecto que ideamos anteriormente para aplicalo neste período.

            Ademais das alumnas de Pedagoxía, contamos coa directora da aula (Ruth), dúas becarias (Tania e Mercedes) e unha alumna de prácticas de Animación Sociocultural (Alejandra).

            Con horario de mañá, e de luns a venres, acudimos dita aula. Estamos a falar dunha aula que non reúne as características normais dunha aula dun colexio, senón que aquí a realidade é ben distinta. Así é que os rapaces cambian case todos os días e poucos son os que temos de longa estadía (normalmente enfermos oncolóxicos). Por iso, o modo no que se trata con eles tamén cambia.

            Cando un neno ou nena chega por primeira vez á aula, pasámoslle unha ficha de seguimento, a cal nos permite coñecer un pouquiño máis ao rapaz/a. Esta componse de nome e apelidos, nome dos pais, motivo de ingreso, data de ingreso, colexio, nome do titor, materias que máis lles gustan, as que menos... Con ela, empezamos a coñecer ao neno/a.

            Normalmente, esta ficha pásaselle aos nenos que son mais maiores, xa que estes van a ser os que fagan tarefas escolares nesta peculiar aula. A partir dos 6-7 anos sería cando se aplica.

            Os nenos que teñen menos desta idade, veñen á aula co fin de entreterse, de facer que as horas que pasen alí sexan o máis amenas posibles. Así é que temos á súa completa disposición un montón de xogos, libros, debuxos... cos que poder entreterse, ao igual que nos teñen a nós, para a súa supervisión e entretemento.

            Pero os nenos que son máis grandes, os de primaria, dedican o tempo das mañás no hospital á realización de tarefas escolares. Isto permítelle non perder o fío das clases ordinarias, sobre todo aqueles rapaces que pasan moito tempo hospitalizados. Así é que cada día fan deberes e exercicios de matemáticas, lingua, inglés... e todas as materias necesarias. Nos estamos alí para resolverlle todas as dúbidas necesarias e explicarlle a materia, para que non se queden estancados nin perdan o ritmo das clases. Ademais disto, tamén teñen tempo para xogar e divertirse coma os máis pequenos.

            Basicamente, as nosas horas alí son dedicadas ao xa comentado, tarefas de reforzo cos nenos máis grandes e  de coidado e entretementos cos máis pequenos.

En canto á aplicación do proxecto deseñado o pasado curso, dicir que no noso caso é bastante difícil a súa posta en marcha, xa que non temos unha constancia cos rapaces cos que contamos (o cal nos dificulta bastante a labor) e, por motivos diversos, os nenos cos que contamos actualmente, son a maioría de moi curta idade. De todas formas, aínda que non se desenvolva o proxecto enteiro, intentaremos aplicar diversas actividades  que tiñamos deseñadas.